آسوده دلان را غم شوریده سران نیست

سایه ای بود و پناهی بود و نیست

هستی ام را تکیه گاهی بود و نیست

سخت دلتنگم کسی چون من مباد

سوگ حتی قسمت دشمن مباد

گفتنش تلخ است و دیدن تلخ تر

(هست )ناگه (نیست )گردد از نظر

باورم شد این من ناباورم

روی دوش خویش او را می برم

می برم او را که آورده مرا

- پاس ایامی که پرورده مرا

- پاس ایامی که پرورده مرا

از حساب خویش بیرونش کنم

تقديم به پدرم ، من عاشقت هستم


منو ببخش


    با خود گفتم: كدامين زانوان است كه مي تواند مأمن سر بي پناهي من باشد؟ ندا آمد: پدر
    با خود زمزمه كردم: كدامين ستون است كه مي تواند پناه شانه هاي خسته من باشد؟ كسي فرياد كشيد: پدر
    تا خدا فرياد كشيدم: دستهايم بي رمق است، قدرتي مي خواهم تا دوباره توانم را باز يابم. ندا آمد: پدر.
    پدر، جاري ترين كلمه وجود هستي و سيال ترين حضور عالم. بي آنكه بخواهي مي بخشد و بي آنكه بخواني اش مي آيد. من بوسه بر وسعت روح پدرم مي نشانم كه اجازه داد تا دلم اوج بگيرد و پرواز كند. خورشيد را به چشم هايش پيشكش مي كنم كه زيباترين قاب ها را درنگاه من آفريد تا هر آنچه را كه مي خواهم ببينم، زيبا ببينم و دست هايش را در آغوش مي گيرم كه بذر اميد را دردلم كاشت، خود آبش داد، علف هاي هرزش را هرس كرد و آن را پرورش داد، بي آنكه حرفي بگويد. حالا در دل من درخت تنومند اميد شاخه هايش را در وجودم گسترانده است و او را مي بينم كه شاهد رشد من همپاي اميد است. چقدر شاد مرا مي نگرد، انگار كه آئينه روزگار جواني اش را در وجودم مي بيند. حاضرم تمام روزهاي سبز زندگي را به گره اي از اخم او بفروشم، اما باز مرا بنگرد و همپاي خويش تا افق هاي دور ببرد، پاي سفرم باشد. حاضرم تمام لحظه هاي سرخ حياتم را به كلامي از او بفروشم تا او مرا باز در آغوش بگيرد و من از هرم گرماي وجودش بسوزم و چه لذتي دارد اين سوختن.
    مرد دنياي خسته من، پدر، سايه سار لحظه هاي هجوم دلتنگي ها و دردها...
    چه روزها كه هوس شبگردي در كوچه باران داشتم، او را كه مي نگريستم انگار خورشيد در سرزمين ابري دلم دوباره طلوع مي كرد. چه روزها كه آنقدر خسته بودم و زخم خورده، او را كه مي نگريستم، مرهمي مي شد براي تمام دردهايم و چه روزها كه با او بودن برايم زماني نبود. چقدر زندگي با گل ها زيباست. امروز فرصتي است تا تمام حرف هايي را كه روزگاري مي خواستم به او بگويم و وجودم را پر از حيا و خجالت مي پوشاند، بگويم. پدر مي داني چقدر عاشقت هستم كه زندگي بي حضور تو، دنيايي بي معناست. مي داني لحظه هاي بي كلام تو قرن هاي سياهي است كه گذراندنش تنم را مي فرسايد. ثانيه هاي نگاه تو، ساعت ها عشق را درمن جاري مي كند و محبت را در وجودم مي نشاند. دلم مي خواهد دست هايم را به اندازه وجودت باز كنم و تمام تو را در آغوش بگيرم و حرف هاي سال هاي ناگفته ام را برايت بگويم و فرياد برآورم: من عاشق تو هستم، پدر.
    
    
ولی مطمینم دیر اومدم

میدونم از اون بالا به من نگاه میکنی

امیدوارم الآن داری بهم افتخار میکنی

و در آخر: 

پدر
پدر هر روز مشغول کار بود،
میکوشید تا به هر زحمتی مخارج زندگی را تهیه کند،
می کوشید تا غذایی برای خوردن و کفشی برای پوشیدن آماده سازد.

پدر هر شب مرا به اطاقم میبرد، رختخوابم را مرتب میکرد و پس از آنکه دعایم را میخواندم، پیشانیم را می بوسید.

در تمام این سالها، سالهایی از اندوه و اشک هم بود که در تمام آنها ما در کنار هم استوار بودیم.

زمانه ناسازگار بود و پدر شکست ناپذیر، و در تمام این دوران مادر را در کنار خود داشت.

بزرگ شدن در کنار آنها آسان بود، زمان به سرعت میگذشت و سالها پرواز کنان دور میشدند.

آنها سالخورده شدند و من نیز و حالا میفهمیدم که مادر رنجور است - و از بیماری ناراحتی می کشد - و این واقعیتی بود که پدر در اعماق وجود خود آنرا میدانست و مادر هم همینطور.

زمانی که مادر رفت، پدر درهم شکست و گریست و تنها توانست بگوید : " چرا او؟ خدایا مرا ببر!"

پدر هر روز آنجا مینشست و در صندلی خود به خواب میرفت،
او هرگز به اتاق مشترکشان نرفت، زیرا او دیگر آنجا نبود.

روزی پدر گفت : "فرزندم، از آنچه در تو میبینم شادمانم، به جهان قدم بگذار و زندگی خود را بساز، نگران من مباش که به تنهایی خو گرفته ام."

او می گفت که در جهان کارهای بسیاری برای انجام دادن و چیزهای بسیاری برای دیدن وجود دارند،
چشمانش هنگام خداحافظی با من پر از غم بود.

اما حالا، هر زمان که کودکانم را می بوسم، سخنان پدر در گوشم طنین انداز میشوند که میگفت :
"کودکان در سرتا سر وجود تو زندگی میکنند، بگذار بزرگ شوند، آنها هم روزی تو را ترک میکنند."

من تمام کلمات پدر را به خاطر دارم، فرزندانم را میبوسم و آرزو میکنم که آنها هم مرا این چنین به یاد بیاورند.

آه چقدر آرزو دارم که آنها روزی مرا این چنین به خاطر آورند.
 

مواظب خودت باش بابا ناصر

سلام

سلام به همه دوستان خودم

دوستان و همسفرای گلم.

بابت غیبت طولانی مدت منو ببخشین.دیروز رفتم سروقت وبلاگا باد سرد و بی روحی از وبلاگا به صورتم خورد خیلیها حذف کرده بودن و خیلی ها مث خودم رهاش کرده بودن.تو این مدت خیلی اذیت میشدم که نمی تونم بیام اما دسترسی نداشتن به نت یکی از عوامی نیومدنم بود وتغییر کردن شرایط زندگی عامل بعدی.دلم برا همه بچه ها تنگ شده بود.البته با بعضی هاشون در ارتباط بودم.

اینجا یه چیزه اما این یه چیز خیلی چیزا رو بهم داد.خیلی چیزی رو بهم یاد داد.و دوستانی پیدا کردم که هر کدومشون دریچه ای جدید به روی زندگی برای من بودن و هستن.

به امید دیدار

خواهش میکنم جوستان ع.ی.م نشر بشه تا این صهیونیستها بترسن و برن زیر ماشین هاشون پنهون بشن

יהוד יהוד אתם זוכרים חיבר צפא מוחמד התחיל לחזור"

خيبر خيبر يا يهود جيش محمد بدا يعود



ציוני לא תישן היום באימון כללנו חמס"

ياصهيونى لن تنام اليوم كلنا حماس




(הבעלות שלנו תהגיע לכם איפא אתם(בני סלאח אל-דין

ردنا سياتيكم حيث انتم "ابناء صلاح الدين


אשר נהלך על גפותכם בקרב

سنمشى على اشلائكم قريبا




"אנחנו הצהרים אותם "את ובניך מטר שלנו

تحذير انت وابناؤك هدف لنا




כלנו אלמונטים

كلنا فدائيون





העיף מפני הארץהזה לא ארצך

ارحل فهذه ليست ارضك




אתם לא תפני חמס אבל אתם תפני כל המוסלמיםانتم لا تواجهون حماس بل تواجهون كل المسلمين





"נחלוץ עזה ברוחנו ןבדמימנו"חכנו

سنفدى غزه بالروح والدم فانتظرونا






על ידי הפעולות אשרהתנחלים ולא מקום לכם על ארצנו

على ايدى المقاومه ستهزمون ولا بقاء لكم على ارضنا

پشت این پنجره ها منم و بغض دیدنت

              عمریه می سوزه تنم تو حسرت ندیدنت

قد همه پنجره ها دلم می خواد داد بزنم

               بگم فقط مال منی اسم تو فریاد بزنم

رو تنه این پنجره ها اشک غم من می شینه

          سهم من از بودنه تو چشمای خیس و غمگینه

می گذرن این ثانیه ها روزای تکراری میان

   چشام با گریه باز میگن تنها فقط تو رو می خوان

تو غربت پنجره ها می شینم تا لحظه مرگ

           آسمون از غم چشام می باره بارون و تگرگ

تا همیشه همدم من سکوت این پنجره ها ست

    کاش می دونستی که دلم تنها فقط تو رو می خواست

طبیعت حقیقی یک قلب تنها زمانی مشخص می شود

که به چیزی با ظاهر بدون جذابیت پاسخ مثبت بدهید ...

         کجا باید صدا سر داد ؟

            زیر کدامین آسمان ؟                            

روی کدامین کوه ؟                      

که در ذرات هستی ره برد توفان این اندوه ...

که از افلاک عالم بگذرد پزواک این فریاد ...

کجا یاید صدا سر داد ... ؟             

اگر زشت و اگر زیبا

اگر دون و اگر والا

من این دنیای فاتی را

هزاران بار از دنیای باقی دوست تر دارم ...

جهان بیمار و رنجور است

          دو روزی را که بر بالین این بیمار باید زیست٬

اگر دردی ز جانش برندارم٬ ناجوانمردی ست

نمی خواهم بمیرم تا محبت را به انسان ها بیاموزم

بمانم تا عدالت را برافرازم٬ بیفروزم

به پیش پای فردا های بهتر گل بر افشانم   

چه فردایی ... چه دنیایی ... !           

جهان سرشار از عشق و گل و موسیقی و نور است .

نمی خواهم برم٬ ای خدا !

ای آسمان !                          

ای شب !                                       

نمی خواهم

نمی خواهم

نمی خواهم

مگر زور است ... ؟

 دست هات...وحتیخوشحالی هات...وتو می تونی همه ی اینارو با یه

ر کسی که دلت می خواد قسمت کنی ......

نمی دانم بخوانی

نمی دانم کجایی

نمی..........

دوست دارم یادت نره
که از کجاها اومدی
کی بودی، کجا بودی، کِی به دنیا اومدی

دوست دارم یادت نره
خونه کاهگلیت کجاست!!
آدرس اون خونه اجدادی و آبادیت کجاست

یادت نره

یه روزی تو توی اون خونه بودی
همدم گلخونه بودی
گلها رو بو می کردی ،موهاتو شونه می کردی

یادت نره!

مامان بزرگ دست نوازش می کشید به سرت
بابات یه عالم نقل و نبات می ریخت سرت

یادت نره

اگه یه روزی نبودم، یارت نبودم، کنارت نبودم
همیشه یادت باشه که از کجاها اومدی!!

یادت نره!
مادر مهربونتو،.....یارتو،.....غمخوارتو،
یادت نره اون خونه کاهگلیت کجاست
می دونم یادت می ره!!
ولی باز می خوام بگم
یادت نره وقتی که از اینجا می ری
کی بودی، کجا بودی، کِی به دنیا اومدی

می دونم یادت میره!

مگه می شه کسی از اینجا بره، دیگه یادش بمونه، که از کجاها اومده ؟
ولی باز می خوام بگم
شاید این حرفای من
یه روزی یادت بیاد
توی خلوت دلت

دوست دارم یادت نره که کی بودی، کجا بودی، کِی به دنیا اومدی
دوست دارم یادت نره، خونه کاهگلیت کجاست!
آدرس اون خونه اجدادی و آبادیت کجاست.

آره عزیزم
می خوام بگم یادت نره؛ پدرتو، مادرتو، یارای مهربونتو
یادت باشه وقتی از اینجا رفتی
تو چمدون دلت اینها رو جا گذاری کن
هر یه چند وقت یه بار اونهارو گرت گیری بکن
اگه روزی نبودم..،کنارت نبودم،یارت نبودم،
شاید این یادت بیاد :
کی بودی، کجا بودی، کِی به دنیا اومدی!!

تقدیم به رها ((( کسی که در تنهایی من بووود و من در تنهایی هایش نبودم)))

چیزی در من می گوید که باید بنویسم
باید خطهای زیادی را سیاه کنم
ولی نمی دانم چگونه
چیزی در درونم فریاد می زند
من نیاز به مقدار زیادی امنیت خالص دارم
عدم تعین همه وجودم را قاچ قاچ کرده.
با هر خراشی دچار خونریزی می شوم.
تمام روز را گوشه اتاقم می نشینم و منتظر دست نوازشگر تو می مانم که زخم هایم را بهتر از هر کسی می شناسی
و خوب می دانم که نوازش زخم ها مریضت می کند.
ولی نمی دانم چرا تمام مسیرها به نو ختم می شوند.
نمی دانم غلیان احساساتم را به عادت ماهیانه ام نسبت دهم یا چیز دیگر
من از آینده ی بزرگ سرشار از موفقیتم می ترسم.
از همه دانشگاه های بزرگ دنیا هم می ترسم.
دیگر حتی نمی دانم من به طرف آنها می روم یا آنها به سمت من می آیند.
غول های پر توقع غیر قابل پیش بینی!
چشمانت را که نگاه می کنم همه چیز خیلی ساده می شود.
همه موفقیت های دنیا بی معنی می شوند!
ولی اینطوری که نمی شود زندگی کرد، تو فردا باید به سر کارت بروی
من هم مقاله ی جدیدی پیدا کنم و ترجمه کنم .
ما باید کارهای مهمی انجام بدهیم!!
من هم باید فرعی های زندگیم را از تو جدا کنم
فاصله هم یکی از واقعیت های تلخ زندگی است
که هر چه بیشتر سعی می کنیم مرزهایش را بشکنیم
بیشتر خودش را به ما تحمیل می کند.
مثل همین چیزی که کتاب منتخبم در 3 ماه اخیر گفته
نوازش آدم ها رو به هم نزدیک میکنه؟ نه، آدم ها رو از هم جدا میکنه. نوازش کلافه می کنه، اعصاب خرد کنه. فاصله ای بین کف دست و پوست وجود می آد. در پس هر نوازشی دردی هست، درد این که نمیشه واقعا به هم رسید. نوازش سوء تفاهمیه بین تنهایی که می خواد بهش نزدیک شن.. اما فایده ای نداره. هر چه بیشتر به هیجان می آید بیشتر دور میشید. آدم فکر میکنه داره تن کسی رو نوازش میکنه در حالی که داره سر زخمو باز میکنه.

.

.

.

.

.

.

.

.

خسته تر از اونم که بتونم تحملت کنم

.

.

.

.

نه گریه مانده

نه آهیییییییییییییی

که نکشیدم

خسسسسسسسسسسسسسسسسسسته ام

نا امیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییید شددددددددددددددددم

آره اعتراف می کنم

نا امیدم

خدایا

در اوج بی کسی صدایت می کنم به دادم برس

می دانم وقتی بیایی
انکار می کنی نبودن هایت را
اما من، نبودن هایت را حس می کنم
با این بغضی که گلویم را سخت فشرده
و بی خبری هایم
و تویی که نیستی

امشب همه بودند
ولی چه فایده که من تو را می خواستم
و تو بی آنکه نیم نگاهی بیاندازی از دستانم می لغزی و می روی

به من بگو
گناه من چه بود که اینگونه با تو گره خوردم و
اینگونه می شکنم و
هیچ وقت التیام نمی یابم

به من بگو
به کدامین گناه ِ نکرده
منتظرت نشسته ام
و از درون فرو می ریزم

به امید دیدن خنده های تو:..:

خنده هایی که من رو به وجد می آوردن....

اشک هایم با خنده هایت خشک خشک می شد .....

تو بخند و من همه درد ها را تحمل خواهم کرد تو بخند عزیزم:::::::::::........................:::::::::::::::

 خواستن و سه چیز را دور می کند غم و نا امیدی و تلخی فراق و دوری

به من آموختی حقیقت احساس را

به من آموختی اینکه عشق صادق در دنیا حقیقی است و وجود دارد.... اینکه چگونه

 احساسم را بیان کنم.....چگونه به تو قول دفاداری و اخلاص بدهم و سر قولم

بمانم.....

ولی

                             برای من درک کردن سخت بود ای آموزگار من

تو خود هیچ از آنها نمی دانی

...........................................................................

سوال کردن سخت است...

چرا از هم جدا شویم!!

..و سوال کردن سخت است...کجا همدیگر را ملاقات کنیم!!

تو در جنوبی و من در شمال ... بین ما دریا هست و ساحلش...

ولی ما عاشق بودیم بخدا عاشق بودیم ........و این بالاتر از تخیل است خیلی بالاتر از

 تخیل است.....ای کسی که زیباترین کلماتم متعلق به توست...و نزدیک تر از

سکوتی... آه ... چقدر فاصله زیاد است.... بین احساس و صدایم...

کسی نیست که سکوت مرگبار من را درهم شکند...

و مرا راهنمایی کند....

دلم سیگار می خواهد

نوشتن سلاح من برای مواقعی است که لبریز می شوم
و این دلیلی است برای شبیه بودن سوژه های پست هایم
این بار، ایتس ابات یو!
و من حتی نمی دانم از کجا شروع کنم
در قالب هر جمله ای که می ریزمت، جا نمی شوی
نمیدانم مشکل من است یا کلمات،
که هر خطی که می نویسم اندازه ی یک آهنگ دیمین رایس طول می کشد
آخ! من آنقدر دیوانه ام! آنقدر افراطی که اگر تصویر خودت را در ذهن من ببینی خنده ات می گیرد.
مسئله اینجاست که اکستریم ها قابل بیان نیستند
و من چه بیهوده تلاش می کنم.
من چیز دیگری در دنیا نمی خواهم
غیر از بازوهای تو
که بینشان حتی پیچیده ترین سوالات فلسفی جوابشان یک کلمه است.
میبینید؟ من از دست رفته ام!

تبدیل شده ام به حجمی تو خالی.
مثل یک حباب شاید.
درونم چیزی نمانده
همه اش را گریه و دود کردم.
احساساتم نیز به سطح پوستم هجوم آورده اند
آنقدر عریان که با کوچکترین ضربه ای دچار التهاب می شوند.
او رفت و من حتی دیگر آنقدر قدرت ندارم که نبودش را معنی کنم.
دستانم بوی نوستالژی می دهند و سیگار.
صداها بلندتر از همیشه اند، خیلی بلند تر از آنچه می توان شنید.
و تمام خواسته های مدفون دخترانه ام که در جریان به اصطلاح مدرن شدنم دفن شده بود هم خورده و رو آمده.
مدام دستان گرم می خواهم و آغوش های قدیمی.

مرا ببخش چون می خواهم به دوردست ها سفر کنم....

می خواهم به سرزمین های تاریکی سفر کنم...

می خواهم تسلیم تنهایی و سختی شوم...

می خواهم احساساتم را بسوزانم...

می خواهم قلبم را پاره پاره کنم...

و آن را از قفسه ی سینه ام بیرون بکشم...

زیر پا له کنم...

چون دیگر به آن قلب حساس و ظریف احتیاجی ندارم...

قلبم بود مرا مجبور به اطاعت و فرمانبرداری کرد...

می خواهم آزاد . آزاد زندگی کنم...

آزاد از احساس...

انسانی خالی از احساس.. نامریی....

می خواهم با خودم در سخت ترین تنهایی زندگی کنم..۰

می خواهم که غم مرا تا سر حد مرگ برساند...

درد مرا به قتل برساند...

می خواهم که سختی مرا مستعمره خود بسازد...

می خواهم که نا امیدی در ذات من زندگی کند...

من از دنیای بشر سفر خواهم کرد...

می خواهم باقیمانده ی  عمرم را در درد ها و غم ها بگذرانم

من به انتظار کسی نخواهم نشست...

و دلتنگ کسی نخواهم شد...

من با خود زندگی خواهم کرد و برای خود...

دیگر عشق ارکان مرا به لرزه در نخواهد آورد...

در میان صفحه هایم زندگی خواهم کرد...

غمم را خواهم نوشید...

و راست گویی خود را خواهم خورد...

و تنهایی خود را تنفس خواهم کرد...

و کنار دردهایم زندگی خواهم کرد...

نمی خواهم با بشر اختلاط کنم...

در شهر خود تنها زندگی خواهم کرد....

.

..

...

....

.....

....

...

..

.

¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

لخت لخت ایستاده ام و در حال بلعیده شدنم، از زیر و رو.
کورم
تحلیل رفته ام
من نمیبینم
هیچ افقی روشنی نمیبینم
دلم هیچ چیز نمیخواهد
حتی تو حالم را به هم میزنی اعتیاد من
تو و خودآزاری و سکون مغرورانه ات.
امروز
از بین عشق و نفرت؛ نفرت برگزیده است.
این تصمیم من نبود
من نخواسته ام
اینها را نخواسته ام
باری به دوشم نیست
انتخابی نکرده ام

دلم هیچ چیز نمیخواهد
هیچ.

((((((مرا کسی نساخت خدا ساخت)))))

                           نه انگونه که کسی می خواست

که .......

                                                               من کسی نداشتم او بود که مرا ساخت آنچنان که خودش خواست

 

کسی نبود تا از خزانه دلهای خوب بهترین را برگزیند

تنها بودم

چون اکنون

برای تو که نوشته هایت نوید مهربانیست

صادقانه ترین سخن:

در این نابسامان شهر بی لبخند تنها تویی که صدای مرا می شنوی.... تنها تویی که روح زنگار گرفته ام را صیقل داده ای.....تنها تویی که عطر باران نوشته هایت را به من بخشیدی تا کویر تنم سیراب گردد....

دریا از کنار من رقت

بار سفر را بست

تو دریایی

بگذار در زلال ساکت و نجیب چشمانت پنهان شوم.... بیا که دستانت را آنقدر در دست بگیرم تا که بالهایمان خاک سر تا پا فسرده ی بی جان این نا کجا آباد را بدرود گویند و آسمان را در اوج بوسه زنیم.... بیا به خاطر بسپریم لحظه لحظه ی این روزها را که عطر بودنت معجزه کرده است....بیا از یاد ببریم این شهر را که قلب سیاه و مرده اش تنها برای دروغ و کینه و حسد می تپد....من در این هوای دم کرده ی مسموم به اعتبار نفسهای تو زنده ام..... دیدن چشمان معصوم توست که مرا آرام نگاه می دارد وگرنه گذر عمر در این شهر چون شمعی در باد مرا فسرده می کرد....

در کنار تو بودن چقدر خوب است........ سنگین ترین بار خستگی هایت را بر دوشم بگذار و بدان که دستهایت معجزه می کنند.

تنها دستهای توست..... تنها چشمهای توست..... تنها حضور توست که مرا رویین تن کرده است..... دردهایت را بر دوشم بگذار چرا که رویین تنم به نفسهای تو.

                             با یه دنیا غم

                    بدونت

تو آرام نگاهم کردی

                       آرام تر از همیشه

هیچ حرفی نزدی

.

.

.

هیچ نگفتی

.

.

نگفتی بمان

.

.

                                خوشحال از رفتنم

تو ماندی

**************بی من *******************

لبخند بزن، غوغا کن، صدايت مرا به پرواز وا مي دارد. نگاهم کن، برق چشمان زيبايت نوازشم مي کند، من نيز روزي براي تو سرخ خواهم شد، من غرق خنده، گرم خواهم شد.

وجودت را احساس مي کنم، تو را هميشه مي توان حس کرد.

صداي پاهايت را مي شنوم که به من نزديک مي شوي و تو هميشه به من نزديک خواهي ماند.

من گرم خواهم شد. من برايت خواهم ماند تا لبخندهايت را پاسخ گويم.

من سبز خواهم شد تا تو شادابيت را هميشه لمس کني، من سرخ خواهم شد.

تو را از شوق لبريز خواهم کرد. وقتي که صدايت مي کنم و تو در دل پاسخ مي گويي، جان دوباره مي گيرم، وقتي که صدايم مي کني شوق ديدار، زبان از من برمي گيرد و من سرخ مي شوم.

از من سخن مگو، با من سخن بگو، با من از من سخن بگو.

بگو که صداي تپش هاي اين قلب سرخ را هميشه مي شناسي. بگو که هميشه خواهي ماند، بگو که سرخيم را ستايش مي کني، من سرخ خواهم شد.

من از نيم نگاه سوزاننده ي تو زير برق آفتاب، از تمامي گرميت در سردي زمستان، سرخ خواهم شد.

لحظه ي جدايي را نمي شناسم، خداحافظي را معنا نخواهم کرد، سيب سرخي به تو خواهم داد و دانه ي اناري.

دانه ي انارم به تو جان خواهد داد و سيب سرخم به تو محبت.

سيب سرخ، سرخ خواهد ماند و من سرخ خواهم شد.

من سيلي عشق تو را چشيده ام و درد محبتت را کشيده ام.

شکل آن را نمي دانم، تنها مي دانم که آن نيز سرخ است و روزي که اين رگ هاي خون در وجودم فوران کنند، من سرخ خواهم شد، و من از هميشه تا هميشه سرخ خواهم ماند.

تا ابد برايت عاشقانه سرخ باقي خواهم ماند

نمیدانم

نرو ای جان جانان

مرو بی تو بیقرارم

مرو

                                  تو را به حرمت

                                                   روز

جمعه

                                             نرو

من

تمامم

دیگر آرامشم رفته

می دانستم سکوت مرگبار قبل از طوفانه

می دانستم

مسافر من به کجا این چنین شتابان در حرکتی

به سمت کدامین مقصد غیر از خانه ی من

کجا ای که از گوهر جانم گران تری

من هم خواهم آمد.... همسفرت باشم....هم صحبتت باشم... تنها نباشی...احساس بی کسی نکنی

 یارت باشم تا از تاریکی نترسی..

پیمانی که با من داری، یادت رفته

"هر جا باشم با تو خواهم بود"

من را هم همسفر خود کن......من هم خواهم آمد.! تا در مقابل مشکلاتت بجنگم، مبادا آسیبی به تو

 برسد، مبادا بادی سرد بر تو بوزد، و تو از سوز سرمای آن بیمار شوی ، من تو را گرم نگه خواهم داشت،

نه.!

چرا نه؟

من کجا بروم....اجازه بده با تو همسفر شم 

فرشته ی من

نه؟؟؟؟

سکوت کنم.....................

چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟سکوت کنم..........

کسی کمکم کند

نگذارد که او تنها برود

خدایا تو توانایی.!؟

 نه..........تو تنها بی من نمی روی....به کجا میروی؟

خانه ی تو اینجاست.

در میان استخوانهای قفسه ی سینه ام در حال تپش است

تو خود گفتی خانه ات آنجاست ....تو خود گفتی در را بگشا... که من خانه ام را پیدا کردم.....بیا نازنینم

 خانه ات خالی شده بی تو

تاریک         

                                                                                    بی روح

                                 مثل خانه ی  ارواح است

            گلم

                          اگر بروی از تپش می افتد .بی تونفس نیست....بی تو خواستن معنا ندارد.....

ای عزیزترین

به قصد کدامین کوی بار سفر بسته ای

لحظه ای صبر کن

برگرد و نگاهی به این جسم بی روح من بنداز

روحم را به کجا میبری.. آن را خدا در جسم خاکی من دمیده،،،،

نه....

نازنینم نرو

نرو

نرو.

...

..

..

. 

هنوز هم صدایت در گوشم بیداد می کند ....

هنوز هم تصویر چشمانت مقابل چشمانم تکرار می شود...

بعضی وقتها احساس میکنم در کنارمی ، دستانت را گرفته ام و بر گونه مهربانت بوسه

میزنم...

گاه احساس می کنم در کنارم قدم میزنی و من نیز برایت ترانه عاشقانه میخوانم...

هنوز هم چهره مهربانت در مقابلم است ، و خاطره های با تو بودن در ذهنم تکرار

 می شود

بعضی وقتها گرمی آن دستان مهربانت را احساس میکنم ، اما وقتی میبینم که همه یک

 خواب و رویا است دستانم سرد سرد می شوند و قطره های اشک سوزان تر از همیشه از چشمانم

 میریزند...

هر چه میخواهم خاطره های با تو بودن را از یاد ببرم نمی توانم ، هر چه میخواهم

عشقت را از دل بیرون کنم نمی توانم....

نمی توانم فراموشت کنم ، ای تو که مرا به خاک سپرده ای !

گاه به یادم می آید  آن لحظه که با تو می خندیدم و لحظه های زندگی ام شیرینترین

 لحظه ها بود اما اینک در غم تنهایی نشسته ام و اشک میریزم و لحظه هایم تلخ ترین

لحظه هاست

هنوز هم عاشقم ، هنوز دوستت دارم و فراموشت نکرده ام!

نوشته بودم که فراموشت میکنم ، اما نگفته بودم که فراموش شده ای !

تویی که روزی روزگاری عشقم، لحظه لحظه های زندگی ام بودی چگونه می توانم

فراموشت کنم؟

هنوز هم دلم با تو است ، اگر تو نیستی ، یاد و خاطرات با تو  بودن هر روز برایم تکرار

می شود و غم از دست دادنت دلم را بیشتر می سوازند....

آری حالا که رفتی ، لحظه ای برگرد و خاطرات با هم بودنمان را نیز با خود ببر که یاد آنها

دلم را بدجور می سوزاند!

و هذا لك انت وحدك انت تعرفني لا......

حطمت كل شي مازال يؤلمني مازال الجرح عميق مازال ينزف الدماء كفاني اناديك من سماء الى سماء
فاني اعلم ان كبريائي سيمنعني من ضمك الى صدري سيمنعني من احتضانك والبوح لك بكل شيء
ياحلم حياتي خيانتك لي لن تغتفر لن تغتفر لن تغتفر لا ادري ما الذي اريده منك لااعلم مالذي اطلبه منك
فقط اسمعني انت
لم تعود سوى حبيبي فقط يا رجل لا تشفق علي فقد اصبح قلبي من حجر تتكسر الصخور به ياسيدي

این را برای تو مینویسم که صدای مرا شنیدی

ولی

.

.

.

نمی دانم

تورا  در کدامین خطها باید جستجو کنم

نمی دانم

بیا

معنای زنده بودن من ، با تو بودن است

        نزدیک ، دور

                 سیر ، گرسنه 

                             رها ، اسیر

                                            دلتنگ ، شاد

 آن لحظه ای که بی تو سر آید مرا

                                            مباد !

           مفهوم مرگ من

                         در راه سرفرازی تو ، در کنار تو

                                               مفهوم زندگی است

             معنای عشق نیز

                            در سرنوشت من

                                   با تو ، همیشه با تو ، برای تو

                                               زیستن

ساکت مشین

این جسم عزیز مرا که بی روح کردی تکان بده من او را می خواهم

یارم باش.

تا بتوانم همچنان دوستت باشم...به تو قولی دادم به یاد داری

گفتم تا همیشه

اگر من را صد بار دیگر اینچنین و بدتر بشکنی مهم نیست

چون می دانم هنوز باز برمیگردی

به کجاها می روی

تنها.....

تو را من به کدامین بردهفروش فروخته ام

که او تو را برده ی خود کرده

نمی توانم

او نمی داند ....او تو را نمی شناسد.... تو فرشته ی منی ..... تو ما خواسته های منی...... تو به کجا ها می روی.... من اينجا مانده ام  نمی توانم

تاب و توان این را ندارم که ببینم

اینکه توسط آن آدم برده فروش عذاب ببینی ............... توفقط روز و شب ضجه بکشی.....و من هر روز بینم لرزش دستانت که آرامش و خانه  ی پناه من است اینچنین

بلرزد

نمی خواهم  دستهایت را که گرمای آنها تا آخرین سلول مغزم را به آتش می کشد اینگونه بلرزد نازنین من به من بگو.

              با

                     من               حرفی                           بزن

                     خودت را راحت کن

                                                                                                      از من نترس

من نزدیکترینت بودم وهستم تو خود گفتی

نازنینم

چگونه می توانم این استرس را در تو ببینم و چیزی نگویم

                                                         ترس جان مرا می خورد هر لحظه و هر دم

بیا تا پروازمان را آغاز کنیم

بیا

بیا

جانان

عزیزم بیا تا نبینم......وبه تو قول می دهم که ...........سکوت میکنم تا به خاک سپردن آخرین خاکسترهای آرزوهای برباد رفته ام آبرومند باشد.....گریه میکنم با شکوه.....مثل اقیانوس.....بلند و استوار مثل اورست.....

او نمی شنود و نمی داند که ماه خوشبختی همه بی ستاره هاست.......

یک سئوال کوچک می ماند برای پرسیدن از کسی که بی پاسخ ترین سئوال فکر آشفته من است:

چه کار کرد این دل سادم                     که از چشم تو افتادم؟؟؟؟

آسمان پای پرت پیر شود بعد برو

 رها باش برای لحظه ای از حصار منیت ها .مگر بر تو حرام است کام گرفتن از جام خوبی ها؟ بخروش

وبرقص و بسرای .تنهایی ؛ تنها زیبنده ی ذات اقدس خودش است.

یکتا باش در عین با هم بودنها .هیچ فضیلتی نیست برایت در بهترین بودن در آغوش تنهایی.آفتاب باش و

بتاب .شراره ی آتش و بسوزان. صحرا باش و گل باران شو.ساحل باش و کنار بیا.........

عاشق شو ..عشق ورزیدن خاصه ی ذات توست...

علف هرزه مباش که هر جا روید گرد هر گل پیچد.

شمع یک پروانه باش..گرد روی یک گل بچرخ .

عشق هرزگی نیست..

هزار دل عاشق شو اما عاشق هزار دل مشو...

شیفتگی پنهان دار تا تو را از جام بصیرت ها و معرفت ها نوشند آنگاه لایق انسانیت خواهی شد

مرا به جرم انتشار افکارم مواخذه مکنید که ویرانم ...

من دلتنگم

می گویند بهار می آید

و من .... هرشب

به امید دیدن شکوفه

چشم می بندم

ونقش چشمان  تو هر صبح

از فاصله ی دور

به من لبخند می زند

.......

من دلتنگم

و امشب دوباره فنجان پشت فنجان خالی می شود

و فالگیر پیر را دعوت می کنم

تا  فال امشبم

نقش چشمان زیبای تو شود

....

من دلتنگم

و تو را آرزو می کنم

و تو از پشت دیوار های فاصله

دستانم را می گیری

و نمنکای دستانت، گونه هایم را تر می کند

....

من دلتنگم

و عقربه روی ساعت می کوبد

دنگ ... دنگ ... دنگ ...

و دلم هوس قدم زدن می کند

و مادرم می گوید، تو دختر نجیبی هستی

و من آرزوی قدم زدنم را پای دیوار دختر بودن دفن می کنم

تا مبادا دل مادرم بشکند

....

من دلتنگم

وتو نوازشم می کنی و می گویی

موسم شادمانی نزدیک است

و من می گویم

دوباره بگو

دوباره و دوباره

تا من در لا به لای کلماتت

محو شوم

....

و من دلتنگم

وبگذار کسی نداند

  که دلم هوای تو را کرده

که دلم هوای خندیدنت را کرده

که دلم هوای چشمان میشی ات را کرده

که دلم هوای ..... بودنت را کرده

 نکند مرا به شهر فراموش شدگان ببری، که دل کوچک تنهایی من می گیرد

وای بر تو که برای نگهداشتن او از همه چیزت گذشتی دیوانه

با تو هستم

                                       ای فراموش شده این طور نیست که پیش میروی خودت را به لحظه ها نسپار 

می دانم روزی به خاطر این گناهان چنان ضجه بزنی که همه ی عالم خواهد فهمید که تو چه کردی

دوستش داری

دیوانه او ندارد من نمی دانم برای چه به تو می گوید بمان

                                                                                      بمانی که هر لحظه شاهد مرگ خود باشی

می خواهد تو را بس است دیگر دنبالش نرو بگذار او بیاید

بعد از کار دیشب دوباره چه راحت در آغوشش آرام گرفتی

وای بر تو ای شیطان صفت

این همه خط بر تنت کشیدی

که دیگر او را نبینی

پس؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

نمی دانم چه باید گفت؟؟؟ 

دلم نه لرزید نه شکست

وقتی که پشت کردی

وقتی که از رفتن گفتی

یا حتی وقتی که رفتی

دلم نه لرزید  نه شکست

همراهت بود وقتی که رفتی

چه کمکی از دست من بر می آید

وقتی که خودم در کوچه انتظار سالهاست که منتظرم

چه کمکی از دست من بر می آید

وقتی خودم مانده ام در این ساعتها و دقایق تنهای تنها

چه کمکی از دست من بر می آید

وقتی خودم سرگردان بودنم

اصلا تو خودت بگو چه کمکی از دستت بر می آید؟!

هر چه سعی می کنم که نباشم نمی شود

هر چه تلاش برای ننوشتنم بی فایده است

انگار که باید نوشت

از تو از خاطرات فراموش شده

از عشق از نفرت از مرگ و از هستی

هر چه تلاش برای نبودنت نیز راه به جایی نمی برد

انگار که همیشه حاضری

اگر که نه همزادت برای عذابم خواهد آمد

سخت است درد خود رااز ديگران شنيدن

از عاشقي نگفتن از عشق دل بريدن

سخت است از پرستو پرواز  را گرفتن

يک تکه از جهان را بر دوش خود کشيدن

سخت است از ستاره با نور ماه گفتن

از پود دل گسستن در تار دل تنيدن

سخت است با شقايق از کوچ لاله گفتن

با لاله ها نشستن با قاصدک پريدن

سخت است مهرباني از اشنا نديدن
                
سخت است مهرباني از اشنا نديدن

سخت است .............................